Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμου Μονεμβασίας 2020

Μετά την επιτυχή έκβαση της προσπάθειας των τελευταίων τριών ετών για δημιουργία ενός πανελλήνιου φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου στον τόπο μας, το Νομικό Πρόσωπο Κοινωνικής Προστασίας & Αλληλεγγύης, Πολιτισμού & Αθλητισμού του Δήμου Μονεμβασίας και το Δημοτικό Θεατρικό Εργαστήρι Νέων διοργανώνουν το “4ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμου Μονεμβασίας” αποσκοπώντας στην αναβαθμιζόμενη παγίωση ενός θεσμού διαγωνιστικής έκφρασης των Ελλήνων ερασιτεχνών δημιουργών, που θα εκπληρώνει και τον στόχο για μια πολυδύναμη εστία πολιτισμού στην ευρύτερη τοπική κοινωνία.

Το φεστιβάλ θα διεξαχθεί κατά το διάστημα 21-27 Αυγούστου 2020 στους Μολάους, έδρα του Δήμου Μονεμβασίας, και οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στο υπαίθριο αμφιθέατρο του λυκείου της πόλης. Η διοργάνωση έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα και απευθύνεται σε ερασιτεχνικά θεατρικά σχήματα από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον απόδημο Ελληνισμό. Προκριματική επιτροπή θα επιλέξει τις θεατρικές ομάδες οι οποίες θα διαγωνιστούν στην τελική φάση και, καθώς κάποιες ημέρες της διοργάνωσης θα υπάρξουν δύο παραστάσεις, ο αριθμός των ομάδων που θα επιλεγούν θα εξαρτηθεί και από τη χρονική τους διάρκεια.

Δείτε εδώ την προκήρυξη και την αίτηση συμμετοχής
ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 4ου
ΑΙΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ (αρχείο doc για ψηφιακή επεξεργασία)
ΑΙΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ (αρχείο pdf)

Δείτε ακόμα:

Ανακοίνωση Επιτροπής Επιλογής Παραστάσεων (6 Ιουλίου)
Οδηγίες για την παρακολούθηση των παραστάσεων (15 Αυγούστου)
Πρόγραμμα Παραστάσεων 4ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμου Μονεμβασίας (16 Αυγούστου)
Χαιερτισμός της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας για το 4ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμου Μονεμβασίας (19 Αυγούστου)
Ανακοίνωση προέδρου Νομικού Προσώπου σχετικά με το Πανελλήνιο Φεστιβάλ Θεάτρου (21 Αυγούστου)
Ανακοίνωση Αποτελεσμάτων 4ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμου Μονεμβασίας (28 Αυγούστου)


Τελετή Έναρξης
4ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμου Μονεμβασίας
“Θ’ αντέξουμε και θα πούμε κι ένα τραγούδι” του Νίκου Σταθόπουλου
Σκηνοθεσία – Επιμέλεια: Ολυμπία Λαμπούση
(Από το Θεατρικό Εργαστήρι Νέων Δήμου Μονεμβασίας)


Το φεστιβάλ μας στο facebook

Ήρθα και πάλι εδώ, στο Φεστιβάλ Θεάτρου Μονεμβασίας, σαν απλός θεατής, να ξανανιώσω τη συγκίνηση αυτής της μυσταγωγίας. Και έγινα μάρτυρας μιας ωραίας καλλιτεχνικής πράξης που «άνοιξε» την τέταρτη διοργάνωση. Η Τελετή Έναρξης αυτή τη φορά ήταν ένα ολοκληρωμένο θεατρικό έργο σύντομης διάρκειας, που με αρχή-μέση-τέλος και εσωτερική ενότητα έθετε με στοχαστικά ευτράπελη διάθεση το επίκαιρο δραματικό πρόβλημα της πανδημίας. Μία κανονική παράσταση που ικανοποιούσε όλες τις προδιαγραφές μιας Τελετής Έναρξης!
Το κείμενο μας θύμισε ότι η ευαισθησία, η αισθαντικότητα και η φαντασία, το όνειρο και η πνευματική ποιότητα, ό,τι δηλαδή δίνει η τέχνη, είναι ισχυρά εργαλεία ζωής και ζωτικότητας, υγείας και σθένους. Η παράσταση επιδίωκε το αβίαστο γέλιο χωρίς έκπτωση σε επίπεδο αισθητικής της κριτικής των κακώς κειμένων και των πανικών της κοινωνικής συμπεριφοράς. Το θέατρο πρέπει να «ανοίγει» και το μυαλό και την ψυχή, να «παιδεύει», με την έγνοια της ωριμότητας και της αισιόδοξης προοπτικής, και, κυρίως, να παρασκευάζει ανατροπές, καταλύσεις συνηθειών, εθισμών και σταθεροτήτων χαράζοντας νέους δρόμους στη θέαση και βίωση του κόσμου.
Ο Νίκος Σταθόπουλος επέλεξε μέσα από το κείμενό του να μιλήσει για τη θεραπευτική διάσταση της τέχνης. Με ευφυή, χιουμοριστικό και τρυφερό λόγο μάς ωθεί στην ανάγκη της μουσικής εμπειρίας ως φαρμάκου σε κάθε είδους α-σθένεια. Το μήνυμα έφτασε στα μάτια και τα αυτιά κάθε θεατή δυνατό, άμεσο κι ελπιδοφόρο, σαν χρέος ζωής και δημιουργίας... Λόγος με λιτότητα και τρυφεράδα, μουσική εμπνευσμένη, ηθοποιοί υπέροχοι!! Ήταν εκεί από την αρχή ως το τέλος, ήταν εκεί στο μεταξύ τους, σε εμάς, στο Θέατρο ως ιδέα και ως ανάγκη ουσιαστική, καταλυτική και θεραπευτική! Μπράβο! Πάλι και πάλι...

Αιμιλία Παπαδάκου, Ηθοποιός- φιλόλογος
... See MoreSee Less

View on Facebook

"Θ' αντέξουμε και θα πούμε κι ένα τραγούδι" - Δείτε εδώ τη φετινή τελετή έναρξης:
www.youtube.com/watch?v=WuZwhm15pF0
... See MoreSee Less

View on Facebook

Όσοι παρευρεθήκαμε στο κλείσιμο της αυλαίας για το 4ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια υπέροχη παράσταση από το Θεατρικό Εργαστήρι Νέων του Δήμου Μονεμβασίας, την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή.
Ο μεγάλος τραγικός ποιητής, κατασταλαγμένος και ώριμος όχι μόνο ως καλλιτέχνης αλλά και ως άνθρωπος, χάρισε στην ανθρωπότητα ένα έργο απαράμιλλης σοφίας και υποδειγματικής δραματικής αρχιτεκτονικής. Η ηρωίδα, αιχμάλωτη της μητέρας της και του εραστή της μητέρας της, δολοφόνων του πατέρα της Αγαμέμνονα, παλεύει μόνη για δικαίωση καθώς η αδερφή της Χρυσόθεμη, λιγότερο δυναμική και αποφασιστική, αποφεύγει να «σηκώσει ανάστημα». Η Ηλέκτρα επιθυμεί εκδίκηση, περιφέρεται ανήσυχη στο παλάτι και επικαλείται τις θεϊκές δυνάμεις ως αρωγούς στην αποκατάσταση της δικαιοσύνης και την τιμωρία των ανίερων δραστών. Μόνη της ελπίδα ο αδερφός της Ορέστης, τον οποίο είχε φυγαδεύσει προκειμένου να τον σώσει από τη φονική «λαίλαπα» του Αίγισθου και της Κλυταιμνήστρας. Η ίδια δεν μπορεί να αποδεχθεί τα μιαρά τετελεσμένα και να συνεχίσει τη ζωή της. Έχει σταματήσει τον χρόνο, αδυνατεί να συμβιβαστεί με το έλλειμμα της ζωής, αισθάνεται βαθειά απέχθεια και αποφασίζει απολύτως συνειδητά την ανταπόδοση, έστω κι αν απέναντί της, ως μισητός εχθρός, στέκεται η ίδια της η μητέρα. Τελικά, κι ενώ φαίνεται ότι όλα έχουν χαθεί, μετά από ανατροπές και απρόσμενες εξελίξεις ο Ορέστης επιστρέφει έχοντας μεθοδεύσει έξυπνα την πρόσβασή του στο παλάτι, αναγνωρίζεται από την δύστυχη Ηλέκτρα και φονεύει την μητέρα του και τον Αίγισθο απονέμοντας δικαιοσύνη και αποκαθιστώντας την ηθική τάξη.
Τα παιδιά από το Θεατρικό Εργαστήρι Νέων του Δήμου Μονεμβασίας στάθηκαν απόλυτα στο «ύψος» μια τέτοιας πρόκλησης και μας προσέφεραν ένα θέαμα υποβλητικό. Η σκηνοθεσία από τη χαρισματική Ολυμπία Λαμπούση και η δημιουργική της μετάφραση συνέβαλαν καταλυτικά στο αποτέλεσμα που όλοι χαρήκαμε και θαυμάσαμε. Λόγος ρέων, γεμάτος μελωδία και μουσικότητα, που διασώζει την ποιητικότητα του πρωτότυπου χωρίς να μειώνει καθόλου τη θεατρικότητα της δραματικής ανάπτυξης, η συγκεκριμένη μετάφραση είναι προφανές ότι εκκινεί από τη σκοπιμότητα της θεατρικής αναπαράστασης και όχι από έναν «σύγχρονο» και εν πολλοίς αυθαίρετο φιλολογισμό ποιητικίζουσας έπαρσης. Είναι εμφανής η γνώση ότι η Τραγωδία είναι «δρων λόγος», είναι η γλώσσα ως «κενό» και ως «υλικό» όπου (και με το οποίο) οικοδομείται και κινείται ο κόσμος του Τραγικού. Η άρθρωση των "ηθοποιών" και του Χορού όπως πάντα καθαρή, «διαυγής»! Δεν χάθηκε καμιά λέξη, καμιά συλλαβή, ακούσαμε τον κάθε φθόγγο και γευτήκαμε το κείμενο όπως πραγματικά του αξίζει. Άλλωστε στην Τραγωδία βαρύνουσα αξία έχει η γλώσσα και η χρήση της.
Πρόκειται για μια ακόμη άρτια παράσταση, σε συνέχεια πολλών άλλων του παρελθόντος που έχουν χαραχτεί βαθιά στη μνήμη μας. Το Θεατρικό Εργαστήρι Νέων έχει παρουσιάσει Γκόγκολ («Παντρολογήματα»), Αριστοφάνη («Όρνιθες», «Πλούτο», «Βατράχους»), Ευριπίδη («Τρωάδες», «Κύκλωπα», «Άλκηστη»), Αισχύλο («Πέρσες»), Ιάκωβο Καμπανέλη («Το μεγάλο μας τσίρκο»), Μπέρναρντ Σω («Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι») κ.ά., αναμφίβολα αξιόλογες δουλειές. Στην «Ηλέκτρα», όπως και σε όλες τις προηγούμενες δουλειές των υπέροχων νέων μας, νιώσαμε την κατάθεση της ψυχής τους, τη λατρεία τους για το Θέατρο, την υπομονή και την επιμονή τους, την άσβεστη φλόγα που καίει διαρκώς μέσα τους για δημιουργία... Ακούραστοι και «διψασμένοι» για νέα θεατρικά βιώματα καταφέρνουν πάντα όχι απλά να ανταποκριθούν με αξιοπρέπεια σε αυτό που πρέπει, αλλά και να μας εκπλήττουν θετικά, επιβεβαιώνοντας ότι το ερασιτεχνικό θέατρο, καμιά φορά, είναι ερασιτεχνικό μόνο τύποις. Και ότι τα όρια μεταξύ ερασιτεχνικού και επαγγελματικού είναι σχετικά και προσπελάσιμα. Ευχαριστούμε από καρδιάς τα παιδιά μας και την καθηγήτριά τους για όλα όσα μας διδάσκουν.

Παναγιώτης Στιβακτάς, Φιλόλογος
... See MoreSee Less

View on Facebook

Αποσπάσματα από την παράσταση "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή (Θεατρικό Εργαστήρι Νέων Δήμου Μονεμβασίας -εκτός συναγωνισμού, βραδιά απονομής βραβείων) ... See MoreSee Less

View on Facebook

Τετάρτη 26/8 έκλεισε η διαγωνιστική φάση του Φεστιβάλ με την παράσταση «Λεύτερο ζευγάρι» από την ομάδα «Θεατρική συμπαιγνία» από τα Ιωάννινα. Το κείμενο των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, αν και «παλιό» (γράφτηκε στα 1983), διατηρεί τη φρέσκια ανατρεπτικότητα και την εικονοκλαστική ευστοχία της κριτικής του θρυλικού θεατρικού (αλλά και στη ζωή) ζευγαριού. Η γραφή τους, σε όλα τους τα κείμενα, έχει την πεπαιδευμένη αμεσότητα της εξεγερμένης διανόησης που επιδιώκει όχι να πλασάρει μια εύκολη εκτόνωση, αλλά να δημιουργήσει όρους κατανόησης του πραγματικού. Είναι ένα «θέατρο της εμπειρικής ανταπόκρισης», όπου όσα εκτυλίσσονται στη σκηνή ενεργοποιούν τα βιώματα του θεατή και αναμοχλεύουν τις αόριστες αισθήσεις του που τώρα παίρνουν υπόσταση και γλώσσα.
Η κρίση του παραδοσιακού γάμου, η αντικειμενική απομυθοποίηση της συζυγικής πίστης, τα αδιέξοδα των «βασικών κοινοτοπιών» που θεμελιώνουν τη γαμήλια ρουτίνα των δυο κλασικών «φυλετικών μοντέλων»… Και μαζί με αυτά ο βαθύς πόνος από την εύκολη κατάρρευση μονοσήμαντων ιδιοτελών «λύσεων», η βίαιη «αποδοχή» εξελίξεων που δεν αντανακλούν βιωμένες προσωπικές ανάγκες αλλά τις φωτίζουν και ωθούν προς μια νέα συνείδηση, η σύγκρουση των «πρέπει» και των «μα γιατί;», η μιζέρια μιας αποτυχίας που και κατά το διαλυτικό της «μπουμ» παραμένει ακατανόητη και εν πολλοίς μοιραία, όπως οι συνθήκες που την προκαθόρισαν... Αιώνιο θέμα που «καίει» αλλά και κάνει τόσο κακό στην πραγματική ζωή των ανθρώπων, υποταγή και ελευθερία σαν συστατικά μιας φενάκης που γεννά απελπισία και φθορά. Η «μοίρα» της γυναίκας σε έναν ανδροκρατικό «αυτονόητο και ασφαλή παράδεισο» όπου πρέπει να συνειδητοποιήσει την απάτη και να εξοικειωθεί με μια άκρως αποσταθεροποιητική προοπτική ελευθερίας, με κατάλυση όλων των ασφαλών πλανών. Η παράσταση νευρώδης και ταχύρρυθμη, με την «σύζυγο» να δίνει τον τόνο της σαρωτικής θύελλας μέσα από εναλλαγές «μαγκιάς», αμηχανίας αλλά και λυγμών, και τον «σύζυγο» πιο ήπιο και βραδύ να μεταδίδει ένα πνεύμα στωικού «σοκ και δέος» από το οδυνηρό απρόβλεπτο των καταστάσεων. Πειστικό γλυκόπικρο χιούμορ σε μια «τρελή κωμωδία» που οργανώθηκε με καλλιτεχνικό σεβασμό στο κείμενο και παραστάθηκε με «ψαγμένο» κέφι. Από τις παραστάσεις που το ολιγομελές των ηρώων της αναδεικνύει τις δυνατότητες του ερασιτεχνικού θεάτρου. Ευχαριστούμε τα Ιωάννινα για το δημιουργικά διασκεδαστικό κλείσιμο του διαγωνιστικού χρόνου!

Νίκος Σταθόπουλος, Φιλόλογος - συγγραφέας
... See MoreSee Less

View on Facebook

Αποσπάσματα από την παράσταση "Λέυτερο Ζευγάρι", των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε (Ομάδα θεατρική Συμπαιγνία - Ιωάννινα) ... See MoreSee Less

View on Facebook

Η «Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου» επέλεξε την τόλμη της θεατρικής μετασκευής ενός ιδιαίτερου νεοελληνικού μυθιστορήματος, της «Κερένιας Κούκλας» του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Το κείμενο, εγγραφόμενο στο κλίμα του Συμβολισμού, πραγματεύεται τη μοίρα ενός ιδιότυπου «ερωτικού τριγώνου» στην Αθήνα των αρχών του 20ου αιώνα: σε ένα νιόπαντρο ζευγάρι, η νεαρή γυναίκα μαραζώνει θανατερά από καλπάζουσα αναιμία και η 17χρονη κοπέλα που καλούν σαν υπηρέτρια και «αποκλειστική» ερωτεύεται τον σύζυγο από τον οποίο μένει και έγκυος.
Ωστόσο ο Χρηστομάνος δεν εξαντλεί τον οίστρο του στο τυπικόν του σκανδαλώδους ειδυλλίου, αλλά κάνει άρρητες εμβαθύνσεις που συνάπτονται με το συλλογικό και ατομικό ασυνείδητο, με τη σκοτεινή δικαιοσύνη του ερωτικού πάθους και με τους πολιτισμικούς και ανθρωπολογικούς συμβολισμούς που εμπεριέχονται στα στοιχεία του δράματος. Εστέτ θαυμαστής του «λαϊκού κόσμου», αρέσκεται να «μελετά» συνθήκες τού είναι του ελκόμενος από τις έννοιες του «σκοτεινού», του «ανορθολογικού», του «αρχέγονου» και του «άμεσου». Η παράσταση που απολαύσαμε την Τρίτη 25 Αυγούστου «διαβάζει» το πεζό κείμενο υπό την απλή γοητευτική φιλοσοφία της Μοίρας, η οποία εμπλέκει τους ανθρώπους σε απρόβλεπτα επεισόδια: ο έρωτας είναι πάθος ακατανίκητο που όταν εκραγεί σαρώνει κάθε τάξη και σύνεση και γαλήνη, αλλά είναι και δέσμιος των περιορισμών της ιστορίας και της πολιτιστικής στάθμης της κοινωνικής συνείδησης.
Η έμφαση, στην παράσταση, δεν δίνεται στην εκρηκτικότητα της αποπλάνησης και της επιθυμίας αλλά στην «τιμωρία» που θα λάβει ο «παραβάτης» της ηθικής τάξης, και αυτή η «τιμωρία» αναπλάθεται σκηνικά με εντυπωσιακούς όρους άμεσης παρέμβασης της Μοίρας και εφιαλτικών δράσεων ενός εκδικητικού φαντάσματος, ενώ στην τελική πράξη της συμφοράς ο άντρας (που εν τω μεταξύ «σπίτωσε» και μετά παντρεύτηκε τη 17χρονη Λιόλια) σκοτώνεται σε καυγά από φίλο του αντίζηλο. Σαν να λειτουργεί μία «θεία δίκη»! Ο Χρηστομάνος θέτει το λεπτό ζήτημα των ενοχών και, παράλληλα, της «πρωτόγονης» κοινωνικής ηθικής, ανακινώντας το ζήτημα των δυνατοτήτων της κοινωνίας εκείνη τη στιγμή να καταλάβει το περίπλοκο της ερωτικής επιθυμίας και να εκθρέψει μια βιοσοφία επιείκειας και εμβάθυνσης σε σχέση με τις «παρεκτροπές».
Η παράσταση αποδίδει εντατικά το ζοφερό κλίμα των «άρρωστων σχέσεων» και της μεταφυσικής που σκοτεινιάζει τη ζωή, και σε αυτό βοηθούν τόσο οι ερμηνείες όσο και τα επί σκηνής τραγούδια που δίνουν στο γενικό θέαμα κάτι σαν ηχόχρωμα λαϊκής όπερας. Είναι μια έντιμη και συνεπής προσπάθεια να περάσει στο μεγάλο κοινό ένας πεζογραφικός λόγος που πέραν της σωστής χρήσης της δημοτικής (σε μια περίοδο όξυνσης του γλωσσικού) βασίζεται σε μια πλούσια εικονογραφία, τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική. Στο φιλόξενο θεατράκι των Μολάων ζήσαμε τις σκληρές όψεις της τραγωδίας του Νίκου, της Βιργινίας και της Λιόλιας που πλήρωσαν με το αίμα της νιότης και της ελπίδας τους την τυφλή βία του έρωτα και την άπονη δικαιοσύνη του ανθρώπινου πεπερασμένου.

Νίκος Σταθόπουλος, Φιλόλογος - συγγραφέας
... See MoreSee Less

View on Facebook

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ
4ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμου Μονεμβασίας

ΒΡΑΒΕΙΑ

Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: "Η κόρη και ο βρυκόλακας", παράσταση βασισμένη στη δημοτική ποίηση (Πειραματική σκηνή ΔΟΠΠΑΤ Δήμου Ναυπλιέων)
Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: "Λεύτερο Ζευγάρι" των Ντάριο Φο & Φράνκα Ράμε (Ομάδα Θεατρική Συμπαιγνία - Ιωάννινα)
Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: "Η Κερένια Κούκλα" του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου (Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου)
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ: Απονέμεται στη Βάλλια Ρεντούλη
για την παράσταση "Η κόρη και ο βρυκόλακας" (Πειραματική σκηνή ΔΟΠΠΑΤ Δήμου Ναυπλιέων)
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΙΚΩΝ: Απονέμεται στη Βάλλια Ρεντούλη για την παράσταση "Η κόρη και ο βρυκόλακας" (Πειραματική σκηνή ΔΟΠΠΑΤ Δήμου Ναυπλιέων)
ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΣΤΟΥΜΙΩΝ: Απονέμεται στη Βάσω Καρανίκα για την παράσταση "Καλή Αντάμωση" της Γωγώς Ατζολετάκη (Θεατρικό Εργαστήρι Σπερχειάδας Μακρακώμης)
ΒΡΑΒΕΙΟ Α΄ ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ: Δεν δόθηκε
ΒΡΑΒΕΙΟ Α΄ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ: Απονέμεται στην Ελευθερία Πανταζή για τον ρόλο της Γυναίκας στην παράσταση Λεύτερο Ζευγάρι" των Ντάριο Φο & Φράνκα Ράμε (Ομάδα Θεατρική Συμπαιγνία - Ιωάννινα)
ΒΡΑΒΕΙΟ Β΄ ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ: Απονέμεται στον Διονύση Μακρή για τον ρόλο του Άντονυ Μπλερ-Μπουθ στην παράσταση "Πέρα από κάθε λογική αμφιβολία" του Τζέφρεϋ Άρτσερ (Θεατρική Ομάδα Δήμου Ιλίου Αττικής)
ΒΡΑΒΕΙΟ Β΄ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ: Απονέμεται στη Μαρία Αρχανιώτου για τον ρόλο της Κυρίας Κοντολέων στην παράσταση "Καλή Αντάμωση" της Γωγώς Ατζολετάκη (Θεατρικό Εργαστήρι Σπερχειάδας Μακρακώμης)
ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ: Απονέμεται στην Πειραματική σκηνή ΔΟΠΠΑΤ Δήμου Ναυπλιέων για την παράσταση "Η κόρη και ο βρυκόλακας" - Ποσοστό επί των ψηφισάντων: 51% (ακολουθεί το "Λεύτερο Ζευγάρι" των Ντάριο Φο & Φράνκα Ράμε από την Ομάδα Θεατρική Συμπαιγνία, Ιωάννινα, με 22%)

ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

•Στη Χριστίνα Τσαρούχα για την ερμηνεία της στον ρόλο της Βιργινίας στην παράσταση "Η Κερένια Κούκλα" του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου (Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου)
•Στον Σπύρο Βάρφη για τον ρόλο του Άντρα στην παράσταση Λεύτερο Ζευγάρι" των Ντάριο Φο & Φράνκα Ράμε (Ομάδα Θεατρική Συμπαιγνία - Ιωάννινα)
•ΕΙΔΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΥΝΟΛΟΥ στη Θεατρική Ομάδα Μεγαλόπολης για την παράσταση "Λαστιχένιος κόσμος" του Βασίλειου Φλώρου

ΕΠΑΙΝΟΙ

•Πρωτότυπης Μουσικής στον Γιάννη Καρύγιαννη για την παράσταση "Η Κερένια Κούκλα" του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου (Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου)
•Στον Δημήτρη Αντωνίου για την ερμηνεία του στον ρόλο του Επιστάτη στην παράσταση "Καλή Αντάμωση" της Γωγώς Ατζολετάκη (Θεατρικό Εργαστήρι Σπερχειάδας Μακρακώμης)
•Στη Ρία Σπινθουράκη για την ερμηνεία της στον ρόλο του Χατζηαβάτη στην παράσταση "Σκιών ζωντάνεμα - Ο Καραγκιόζης βγαίνει από την καραντίνα" των Κωνσταντίνου Σπηλιώτη & Ρούλας Σαλταπήδα (Εταιρεία "Προσκήνιο Πολιτισμός-Κοινωνική Ψυχαγωγία" - Ναύπλιο)
• Κοστουμιών στον Μιχάλη Σδούγκο για την παράσταση "Σκιών ζωντάνεμα - Ο Καραγκιόζης βγαίνει από την καραντίνα" των Κωνσταντίνου Σπηλιώτη & Ρούλας Σαλταπήδα (Εταιρεία "Προσκήνιο Πολιτισμός-Κοινωνική Ψυχαγωγία" - Ναύπλιο)
• Σκηνικής Παρουσίας στη Λουίζα Καραγιάννη για τον ρόλο της ως Κολλητήρι στην ίδια παράσταση
•Ερμηνείας Τραγουδιού στη Μαίρη Κερασοπούλου για την παράσταση "Η κόρη και ο βρυκόλακας" (Πειραματική σκηνή ΔΟΠΠΑΤ Δήμου Ναυπλιέων)
•Ερμηνείας Τραγουδιού στη Γεωργία Μπλάτσου για την παράσταση "Η κόρη και ο βρυκόλακας" (Πειραματική σκηνή ΔΟΠΠΑΤ Δήμου Ναυπλιέων)
•Ερμηνείας Τραγουδιού στη Σίλια Καραγιάννη για την παράσταση "Η Κερένια Κούκλα" του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου (Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου)
... See MoreSee Less

View on Facebook

Αποσπάσματα από την παράσταση "Η Κερένια Κούκλα", του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου (Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου) ... See MoreSee Less

View on Facebook

Η Θεατρική Ομάδα Μεγαλόπολης τιμά για τρίτη συνεχή χρονιά το Φεστιβάλ μας. Ήταν αυτή που το 2018 μάς έφερε στους Μολάους την αξέχαστη "La Nonna", του Ρομπέρτο Κόσα, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Θεόδωρου Εσπιρίτου (μια εξαιρετικά εύρυθμη και ενορχηστρωμένη παράσταση συνόλου που εντυπωσίασε). Προχτές τη Δευτέρα 24/8/2020, η ίδια ομάδα παρουσίασε, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Βασίλειου Φλώρου, μία σαρκαστική ανάπλαση της πραγματικής ζωής με focus στην υποκρισία των ηθών.
Το έργο, γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, ανανεώνει ένα "κλασικό" (σε θέατρο και σινεμά) εύρημα, τον εικονικό θάνατο που κάνει να πέσουν οι χαρακτηρόμασκες και να εκδηλωθούν τα αληθινά αισθήματα και οι προθέσεις. Φιλοδοξία του να συνδυάσει στοιχεία διαφόρων θεατρικών και καλλιτεχνικών ρευμάτων και τάσεων (όπως είναι το Παράλογο, ο Υπερρεαλισμός και το Γκροτέσκο), σε μία φαρσική σύνθεση με γρήγορους ρυθμούς και αντίληψη "ανατρεπτική". Το φέρετρο της εικονικής κηδείας είναι από λάστιχο (για να μην στριμώχνεται ο μακαρίτης!), όπως "λαστιχένιος" είναι εν τέλει και ο κόσμος: μία ρευστή μάζα από συμφεροντολογικούς εγωισμούς που εννοούν και εφαρμόζουν ιδέες, αρχές και αξίες κατά το δοκούν! Θεός, ανθρωπιά, συγγένεια, έρωτας και αγάπη μπαίνουν (ως σημασίες ενός επικοινωνιακού φαίνεσθαι) στο στόχαστρο, μέσω μιας σειράς κωμικών καταστάσεων που λαμβάνουν χώρα κατά την "ευλαβική" αναμονή του ενταφιασμού του "νεκρού". Οι συγκρούσεις των παρευρισκομένων κλιμακώνονται υπό τον αιφνιδιασμό που προκαλεί η τελική άρνηση του φαρσέρ "μακαρίτη" να πεθάνει και να στερήσει, έτσι, τους "τεθλιμμένους" από τα ευεργετήματα της κληρονομιάς. Η εξέλιξη είναι μοιραία και προβλεπόμενη: οι αγανακτισμένοι οικείοι, με το οπλισμένο χέρι της γριάς σπιτονοικοκυράς (ρόλος που ερμηνεύεται ευχάριστα από άντρα ηθοποιό), εκτελούν τον "αναρχικό" αγαπημένο. Κυριολεκτικά! Και μόνο η νεαρή ερωμένη του, που οι "καθώς πρέπει" αποκαλούν "τσούλα" ενώ από το ίδιο κρεβάτι έχουν περάσει και αυτές, αρνείται να πάρει μέρος στη συνωμοσία, εμμένοντας στη γνήσια χαρά και τη γνήσια λύπη και αποχωρώντας αηδιασμένη από την "επίσημη ηθική" της κοινωνικής σκοπιμότητας.
Το κείμενο κάνει αναγωγές στον νεωτερικό φιλοσοφικό κριτικό λόγο της "πεσιμιστικής αμφισβήτησης" (Σοπενχάουερ, Νίτσε), μέσα σε πνεύμα εμβαθυμένης προέκτασης της τυπικής φάρσας και αξιοποιώντας τη λύση της εμβόλιμης λευκοντυμένης φιγούρας που απαγγέλλει (χωρίς ιδιαίτερο οργανικό ρόλο) αποσπάσματα φιλοσόφων επί σκηνής. Η φιγούρα του "νεκραναστημένου" θείου-κλόουν δεσπόζει σε αυτή την κλασική "κωμωδία σογιού", με την παραδοξολογία του να ταράζει συνεχώς τα νερά του βολικού αυτονόητου -από τα πιο ελκυστικά, κατά τη γνώμη μας, προτερήματα της παράστασης.
Η Θεατρική Ομάδα Μεγαλόπολης απέδειξε για μια ακόμη φορά πως λειτουργεί ως μια δεμένη καλλιτεχνική ενότητα που "ξέρει τη δουλειά της" και προσφέρει θέαμα χωρίς την προχειρότητα του αγοραίου ερασιτεχνισμού. Η συμβολή του κάθε μέλους της στο ενδιαφέρον τελικό αποτέλεσμα είναι καθοριστική, όπως άλλωστε είναι εμφανής και η συνάρτηση του ίδιου του κειμένου με τους ερμηνευτές του. Χωρίς δυσνόητο χιούμορ, συνδυάζοντας το ευρέως κατανοητό και πάντα καλοδεχούμενο "καλαμπούρι" με το αναρχικό "σουρεάλ" (π.χ. ο "πεθαμένος" απαιτεί, προκειμένου να πεθάνει τελεσίδικα, ένα κρύο τοστ!), με φρεσκάδα από φανερή αγάπη για την Τέχνη και με σεβασμό στη διαδικασία προετοιμασίας μιας (σοβαρής) ερασιτεχνικής παράστασης, οι φίλοι από τη Μεγαλόπολη μας πρόσφεραν πολύτιμο χρόνο δροσερού στοχασμού και έλλογης αμφισβήτησης εμπλουτίζοντας το 4ο Φεστιβάλ μας με ό,τι θα λέγαμε "ποιοτικό θέατρο για τους πολλούς".
Ολυμπία Λαμπούση, Υπεύθυνη Θεατρικού Εργαστηρίου Νέων Δήμου Μονεμβασίας
... See MoreSee Less

View on Facebook

Αποσπάσματα από την παράσταση "Λαστιχένιος κόσμος", του Βασίλειου Φλώρου ( Θεατρική Ομάδα Μεγαλόπολης) ... See MoreSee Less

View on Facebook

Η Θεατρική Ομάδα του Δήμου Ιλίου επέλεξε ένα δικαστικό θρίλερ σύγχρονης κοινωνικής προβληματικής. Ένας κορυφαίος ποινικολόγος, πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου στην Αγγλία, κατηγορείται για τη δολοφονία της συζύγου του με βάση την κατάθεση της οικονόμου. Στο πρώτο μέρος της παράστασης η σκηνή διαδραματίζεται στο δικαστήριο όπου εκτυλίσσονται οι νομικές αντιπαραθέσεις της δίκης, ενώ στο δεύτερο μεταφερόμαστε στο σαλόνι του σπιτιού πριν και κατά την ημέρα της δολοφονίας και, εν συνεχεία, μετά την απαλλακτική ετυμηγορία των ενόρκων. Στο κέντρο του προβληματισμού είναι το ζήτημα της ευθανασίας, και ο δραματουργός «αποφεύγει» το βαρύ φορτίο των προβλημάτων που γεννά αυτή, με το να μεταφέρει την «τελική κρίση» στην ατομική συνείδηση, καθώς ο δραματικός ήρωας εν τέλει αυτοκτονεί ομολογώντας στον στενό φίλο και συνάδελφό του ότι όντως σκότωσε τη γυναίκα του, σε συμφωνία μαζί της, προκειμένου να την απαλλάξει από τη φρίκη των πόνων της ανίατης πάθησης που εξελισσόταν ραγδαία: η «λογική αμφιβολία» αναφέρεται, έτσι, και στο αν ο κατηγορούμενος σκότωσε αλλά και, κυρίως, στο αν έχει ή όχι «λογική βάση» η πράξη του να ανακουφίσει την αγαπημένη του από την αφόρητη οδύνη. Ο κατηγορούμενος δεν καταδικάζεται γιατί, προφανώς, δεν υπάρχει επαρκές αποδεικτικό υλικό, και όχι γιατί είναι ντοκουμενταρισμένα αθώος: αυτό εξυπηρετεί τη δραματική κλιμάκωση, καθώς ο συγγραφέας δεν γράφει ένα κείμενο όπου άμεσα τίθεται υπό δικαστική κρίση η τραγική επιλογή της ευθανασίας.
Για πολλούς θα θεωρηθεί δυσανάλογα μεγάλο και χωρίς συναρπαστική ίντριγκα το «δικανικό μέρος», αλλά η δραματική ένταση του «ιδιωτικού μέρους» τείνει να δημιουργήσει συναισθηματική ισορροπία. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι ένα τυπικό "δικαστικό δράμα", αλλά ένας ανθρώπινος Γολγοθάς μέσω του οποίου αναδεικνύεται ένα κοινωνικό πρόβλημα. Σε αυτή την καθόλου εύκολη, όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται, διαλεκτική, θα βρούμε και τους "δρόμους" της παράστασης: η σκηνοθετική «γραμμή» εστιάζει στην ηχηρή εκφραστικότητα των γεγονότων αυτών καθαυτά, προφανώς επειδή η κοινωνική σημασία και κρισιμότητα του θέματος και ο αντικειμενικός αντίκτυπος της πράξης θεωρείται ότι επισκιάζει την άμεση ανθρώπινη ουσία: πολύ περισσότερο που ο συγγραφέας δεν εκτείνεται σε αναμόχλευση των ποικίλων συγκρούσεων που θέτει το «δικαίωμα στην ευθανασία» (θρησκεία, βιοηθική, κ.λπ.). Έτσι, οι ηθοποιοί εκπληρώνουν μια δραματική διεκπεραίωση που αποδίδει, με πειθαρχία στις θεατρικές συμβάσεις, την αυτονόητη τραγικότητα της υπόθεσης, η οποία συναρτάται μονοσήμαντα με τη δικαστική διερεύνηση. Οι ερμηνείες "συνεργάζονται" επιμελώς σε μια αυστηρή τήρηση "του γράμματος", χωρίς ελεύθερες συναισθηματικές εξάρσεις, αφού επιδίωξη είναι όλα να υπακούουν στο λογικό μέτρο και τη νηφάλια συνεκτίμηση όλων των παραμέτρων της κατάστασης. Ακόμα και η "τελική λύση" αποδίδεται ατρικύμιστα, σαν εξέλιξη μιας επιχειρηματολογίας, όπου και οι εντάσεις δεν αναδεικνύουν κάτι του θυμικού αλλά μάλλον την κορύφωση και ίσως λύση πνευματικών αντινομιών και συγκρούσεων. Μια ευχάριστη παράσταση που επένδυσε το Φεστιβάλ μας με φορτίο δραματικής συγκίνησης και εμπλούτισε τη φετινή καλλιτεχνική μας εμπειρία.
Νίκος Σταθόπουλος, Φιλόλογος - συγγραφέας
... See MoreSee Less

View on Facebook

Αποσπάσματα από την παράσταση "Πέρα από κάθε λογική αμφιβολία", του Τζέφρεϋ Άρτσερ (Θεατρική Ομάδα Δήμου Ιλίου Αττικής) ... See MoreSee Less

View on Facebook

«Η κόρη και ο βρυκόλακας» είναι ο τίτλος που στεγάζει μια διευρυμένη καλλιτεχνική ανάπλαση της παραλογής «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού», την οποία παρουσίασε η Πειραματική Σκηνή ΔΟΠΠΑΤ του Δήμου Ναυπλιέων τη δεύτερη ημέρα του 4ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ μας.
Χωρίς τον -συνήθως βλαπτικό- υποκειμενισμό του «πειραματισμού», γίνεται εδώ μια απόπειρα να αποδοθεί το βίωμα του λαϊκού τραγικού λόγου τόσο με ένταξη στο όλο κλίμα της λαϊκής παράδοσης, όσο και με αναγωγή στη φιλοσοφία ζωής της «απλοϊκής» κοινωνίας που γέννησε την κουλτούρα των Παραλογών. Ο πειραματισμός στην προκειμένη περίπτωση αφορά σε λειτουργικές «διαφοροποιήσεις» και συνθέσεις που δεν προδίδουν το βασικό κείμενο, αλλά εμφυσούν στην ανάπλαση το «ψαγμένο» δέος από την ανακάλυψη όλο και περισσότερων θησαυρών μέσα στα λόγια και τις εικόνες. Η θεατρική απόδοση του ποιητικού κειμένου βασίζεται στη θεατρικότητα που εμπεριέχεται ατόφια στις Παραλογές, οι οποίες προέρχονται ακριβώς από την παρακμή, τον εκφυλισμό και τον πολυτεμαχισμό της κλασικής τραγωδίας στα ελληνιστικά και τα ρωμαϊκά χρόνια. Πολύστιχα αφηγηματικά τραγούδια σε τυπικό 15σύλλαβο, οι Παραλογές «εκλογοτεχνίζουν» μια τραγική ιστορία, με δεσπόζον στοιχείο το μαγικό.
Λειτουργικοί άξονες της παράστασης η τελετουργική χορογραφία και το θρηνητικό τραγούδι (δεσπόζει το μοιρολόι). Επιτυγχάνεται, έτσι, η αποδεκτή δραματοποίηση της ταχείας ροής που χαρακτηρίζει την ανάπτυξη του 15σύλλαβου, και η τελική αίσθηση και εικόνα θυμίζει δρώμενο αρχέγονο, όπου το δέος και η ανάγκη ισορροπούνται σε μια βιωματική εκφραστική της ψυχής. Το θέμα δεν περιορίζεται, εντυπωσιοθηρικά, στη νεκρανάσταση (η οποία αναπαριστάνεται με λιτή αλλά ισχυρή υποβολή), αλλά εκτείνεται στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή του βαλκανικού αγροτοποιμενικού πολιτισμού. Πίσω από τον τυπικό βασικό μύθο (του αδελφού που σηκώνεται από τον τάφο για να εκπληρώσει την υπόσχεση στη δυστυχισμένη μάνα) κρύβεται η διαφορετικότητα ενός κοινωνικού κόσμου που διαχωρίζει αλλά δεν αποκλείει αμοιβαία τη ζωή και τον θάνατο, που θεμελιώνεται ηθικά στο κύρος του ιερού όρκου, που τοποθετεί την οικογένεια στο κέντρο της συλλογικής ύπαρξης, που νιώθει ως αυτονόητη την απόλυτη ενότητα κοινωνίας και φύσης. Είναι ο καθαρός λαϊκός παγανισμός που λειτουργεί και που στην παράσταση εικονογραφείται υποβλητικά με την αμεσότητα του λαϊκού θρήνου, την οργανικότητα της κοινής πορείας νεκρού και ζωντανού υπό την εποπτεία των μαγικών πουλιών, τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από το θέαμα στο ακρόαμα ενός λιτού καθαρού λόγου. Η επιλογή γυναικών για όλους τους ρόλους εντείνει ευρηματικά το τραγικό στοιχείο αφού η γυναίκα, στην παραδοσιακή λαϊκή συνείδηση, συμπυκνώνει το ήθος, τον τρόπο και το βάθος της τραγικότητας.
Μια υποβλητική παράσταση με κλίμα μυσταγωγίας, όπου τα παιχνίδια του φωτός τροποποιούν ακατάπαυστα την ένταση της σκιάς υποβάλλοντας την αίσθηση της ανάμειξης των κόσμων. Με σύνθεση στοιχείων από διάφορες παραλλαγές του αρχετυπικού κειμένου, από τραγούδια και από πρωτότυπο λόγο-γέφυρα, δημιουργείται ένα γλωσσικό σύμπαν διασταύρωσης του ρεαλιστικού με το ανορθολογικό που κάνει το παραμύθι να δένει με τη λαϊκή παράδοση και όλα τους να γίνονται κάτι σαν συναισθηματικοί αγωγοί για να νιώσουμε τον πόνο και τη λαχτάρα, την οδύνη και την αγάπη, τη ζωή και τον θάνατο όχι σαν «συστατικά τέχνης» αλλά σαν βιωματική τέχνη που φωτίζει τη ζωή στα αθέατά της. Οι φίλοι της ομάδας ΔΟΠΠΑΤ Δήμου Ναυπλιέων χάρισαν στο κοινό μας τη συγκίνηση και το ρίγος μιας «νεκρανάστασης» της παράδοσης, με πνεύμα και γνώση τέχνης.

Νίκος Σταθόπουλος, Φιλόλογος - συγγραφέας
... See MoreSee Less

View on Facebook